Obala Dorseta i Istočnog Devona, Ujedinjeno Kraljevstvo – Coast of Dorset and East Devon, United Kingdom

Meri Ening je imala samo dvanaest godina kada je otkrila prvi fosilni ostatak ihtiosaura dok je šetala duž litica obalskog gradića Lajm Ridžisa. U to vrijeme – početkom XIX vijeka – skupljanje fosila bilo je pomodna zanimacija u Londonu, a taj dragocjeni raritet dospio je do doma vojvode od Bakingama, prije nego što je završio u glavnoj dvorani Prirodnjačkog muzeja u Londonu. Meri Ening je i narednih godina doprinosila nauci – našla je prvi fosilni ostatak pleziosaura (džinovskog morskog gmizavca) i pterodaktila (pretka ptica), koje je poklonila Oksfordskom univerzitetu. Zarađivala je za život tako što je prodavala fosile i, u izvjesnom smislu, iz korijena je promijenila tok paleontologije.

Obilje fosila na obali Dorseta i istočnog Devona već je bio zapazio Džo Rej 1673. godine i od tada je taj dio južne Engleske središte ključnih napredaka u istoriji geologije. Ovu oblast uspješno su posjećivali naučnici takvog kalibra kao što je Vilijam Smit, autor prve geološke karte Engleske, Gidion Mantel, koji je otkrio iguanodonta, ser Henri de la Beš, osnivač Britanskog geološkog istraživačkog centra, Džon Stivens Henslou, Darvinov profesor s Kembridža, i Luis Agasiz, osnivač glacijalne geomorfologije. Ukratko, Dorset i Istočni Devon postali su teren na kojem su se oprobavali najveći svjetski umovi iz oblasti prirodnih nauka. Ovaj dio južne Engleske proteže se 155 kilometara od Orkom roksa (Stijena Orkom), u blizini Eksmuta u Istočnom Devonu, do zaliva Stradlend u Dorsetu i može se pohvaliti neobičnom istorijom tla. Zahvaljujući eroziji litica, koje se protežu duž obale, praktično neprekidan niz stijena iz toba trijasa, jure i krede (tj. iz čitavog mezozoika) razgolićuje se, otkrivajući period od skoro 190 miliona godina. Slojevi stijena nataloženi su u oblasti poznatoj kao Basen Veseksa koji je podložan slijeganju. Ogromna stjenovita masa nataložena ovde lagano je utanjala ka istoku, tako da se najstarije stijene mogu naći u zapadnoj zoni. Što se više ide prema istoku, slojevi su sve mlađeg porijekla.

Nevjerovatna raznolikost fosila u zapadnoj oblasti – istraženih 1957. godine i 1963. godine, sa 6.300 jutara zemlje – ukazuje na period u permu i kredi kada je došlo do dva masovna istrijebljenja biljaka, insekata, morskih beskičmenjaka, riba, kopnenih i morskih gmizavaca i sisara. Dorset i Istočni Devon zanimljivi su i u geomorfološkom pogledu, jer ukazuju na razna kretanja kopnene mase, uključujući stvaranje sprudova i laguna, litice nastale erozijom, odronima zemlje i subdukcijom. Pet hiljada dokumenata koji čine Bibliografiju i indeks geologije Dorseta rezultat su tri vijeka naučnog istraživanja. Međutim, to mjesto i dalje privlači naučnike pa je zato, 2000. i 2001. godine, Britanski geološki institut odlučio da, sto osamdeset godina poslije pionirskog i značajnog poduhvata Vilijama Smita, objavi seriju novih karata obale.