Vavilon


Drevni Vavilon, izuzetno važan antički, vjerski i kulturni centar, prostire se na obje obale Eufrata, koji grad dijeli na dva dijela povezana mostom. S arheološkog stanovišta, malo se zna o kasitskom periodu, a pretpostavlja se da su bedem utvrđenja ispod unutrašnjeg novovavilonskog zida, sagradili Asirci, možda za vrijeme Sargona II, kao i jezgro zigurata od pečene opeke, izgrađenog u vrijeme obnove grada pod Asarhadonom, pošto ga je Senaherib surovo razorio 689. godine prije nove ere.

Iskopavanja koja je obavio R. Koldevej, uglavnom na površinskom sloju, pored toga što su identifikovala kasnije periode na lokalitetu (ahemenidski, seleukidski i parćanski), iznijela su na svjetlost dana i novovavilonski arheološki sloj. To je donijelo prilično jasnu sliku o gradu koji je prvi put opsežno obnovljen za vrijeme cara Nabopolasara. On je posebnu pažnju posvetio utvrđivanju, rekonstrukciji nekoliko hramova i izgradnji kompleksa palate. U mnogim slučajevima Nabopolasarovu graditeljsku djelatnost nastavili su i dovršili njegovi nasljednici, posebno Nabukodonosor i Nabonid.

Novovavilonska utvrđenja sastojala su se iz dva zida: spoljnjeg – koji se može vidjeti samo u istočnom dijelu grada, i unutrašnjeg – koji je imao pravougaoni oblik i štitio istočne i zapadne četvrti. Spoljne zidine sastojale su se od tri zida izgrađena jedan naspram drugog, s naizmjenično postavljenim malim i velikim osmatračnicama. Unutrašnje zidine imale su dva paralelna zida, takođe s naizmjeničnim rasporedom osmatračnica. Vjerovatno je postojao i treći zid, nedaleko od druga dva, sa širokim jarkom, čiju je igradnju započeo Nabopolasar, a dovršio Nabonid, kao i zid na zapadnoj obali rijeke, koji je Nabopolasar nekoliko puta obnavljao, postavljen iznad odbrambene linije iz vremena Sargona II, a koji je za vrijeme Nabukodonosora i Nabonida, ponovo izgrađen od pečene opeke.

Na unutrašnjim zidinama ima mnogo kapija, od kojih je najpoznatija kapija boginje Ištar, veliki slavoluk koji povezuje dvije kule, predivno ukrašena živo oslikanim opekama s likovima zmajeva i bikova. Na osnovu različitih tehnika identifikovane su tri dekorativne faze, sve iz novovavilonskog perioda: u prvoj fazi figure životinja prikazane su na reljefu od negleđosane opeke, u drugoj na emajliranim pločicama, dok se u trećoj na reljefima pojavljuju figure zmajeva i bikova izrađene od emajliranih pločica.

Sa sjevera je kroz Ištarinu kapiju prolazio je procesioni put, omeđen visokim zidovima i u donjem nivou ukrašen prikazima lavova i rozetama na reljefu od emajliranih opeka, i vodio dalje u grad, gdje je, poslije južne strane zigurata Etemenanki, skretao na zapad ka rijeci i mostu koji je spajao dva dijela grada. U centru grada nalazilo se veliko svetilište, zigurat Etemenanki, koji je poslužio kao inspiracija za predstavu o Vavilonskoj kuli. U stvarnosti, od kule je ostalo vrlo malo ruševina, tako da najveći dio saznanja o ziguratu dolazi iz posrednih istorijskih izvora, posebno od Herodota i „pločice iz Esagile“, ispisane klinastim pismom koja potiče iz seleukidskog perioda. Južno od zigurata nalazila se Esagila, Mardukov hram, kompleks raspoređen oko centralnog dvorišta, s veličanstvenim ulazima i fasadom bogato ukrašenom kontraforima u obliku pilastera i stepenasto nazubljenim kulicama; istočnoj strani hrama prethodio je otvoreni aneks.

Ostali manji hramovi, kao što je hram akadske boginje Ištar, takođe su sagrađeni prema tipičnom nacrtu Esagile: dvorište sa zidovima i ojačanim kontraforima; antecela (predvorje ispred cele) i cela s plitkom nišom za kip božanstva, obje postavljene po širini; male odaje oko dvorišta; hodnici oko bloka s celom, i na kraju, još jedan ulaz s duže strane.

Aleksandar Veliki ušao je u Vavilon 331. godine prije nove ere i proglasio ga za prijestonicu svog carstva. Obnovio je drevna zdanja (među njima i zigurat) i izgradio grčko pozorište. Za vrijeme vladavine Mitridata I pozorište je preuređeno, Ljetnja palata pretvorena u utvrđeni kompleks, dok su privatne kuće građene u oblasti drevne palate. Opadanje Vavilona počelo je sa osnivanjem Seleukije, a rimski carevi Trajan i Septimije Sever zatekli su ga napuštenog 115, odnosno 199. godine.

Izvor: ( „Izgubljeni gradovi drevnog sveta“ – Marija Tereza Gvaitoli, Simone Rambaldi / https://www.ancient.eu/image/2490/babylonian-lion)

3 Comments

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se /  Promeni )

Google photo

Komentarišet koristeći svoj Google nalog. Odjavite se /  Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se /  Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se /  Promeni )

Povezivanje sa %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.